เคยจำได้ว่า เมื่อไรที่เราคิดถึงแนวคิดแบบชาตินิยม.,[1] ให้คิดถึงความเป็นชาติและดำรงรักษาอัตลักษณ์ของชาิติตัวเองไว้ และมองว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือชาติ ไม่ว่าจะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ไปในทางที่ผิดหรือถูก ชาติคือสิ่งสำคัญกว่าความผิดถูก.
From Reader
เปิดหน้าอ่านแล้วเหมือนเป็นร่วมเล่มมาจาก "ศิลปวัฒนธรรม" อีกครั้ง.หนังสือเล่าเรื่องแบบเรียนไทย ในอดีตที่เกี่ยวกับชาตินิยมที่แทรกว่าดินแดนในเขตสุวรรณภูมินี้ไทยคือเจ้าอาณานิคม. ถึงแม้มีการเสียดินแดนให้กับชาตินักล่าอาณานิคมอย่าง อังกฤษและฝรั่งเศส แล้วก็ตาม. หนังสือไม่ได้กล่าวถึงแบบเรียนเพียงเล่มเดียว เท่าที่อ่านมามีอ้างอิงว่านำมาจากเล่มไหน แล้วหนังสือเล่มดังกล่าว ปรับปรุงในปีไหน. นับเป็นอ้างอิงที่ดีทำให้ผู้อ่าน อย่างผมเองมองเห็นภาพที่ผ่านมาลางๆ( ไม่ได้จำได้หมด เพราะหลายเรื่องยังไม่ได้ถูกนำไปใช้ ) ว่าชาติตัวเองกดขี่ชาติอื่นในลักษณะใด. การใช้คำบอกเล่าในหนังสือที่ถูกนำมาอ้างอิง มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เราเหยียดหยามเพื่อนบ้านด้วยวิธีใด. หากอ่านแล้วจะเ้ข้าใจเองได้เหมือนกันว่า เราไม่ได้อยู่เพียงประเทศเดียวกัน แต่มีประเทศเพื่อนบ้านที่เราแยกผืนดินออกจากกันไม่ได้.
